Augusto Ferrer-Dalmau Neto (Barcelona, 1964) é un pintor español de estilo realista e académico das Belas Artes. Especializouse en cadros de temática histórico-militar que retratan en moitos casos diversos aspectos e épocas das Forzas Armadas de España, con gran naturalismo e atención ao detalle.

A finais dos anos 80 traballou como deseñador téxtil para distintas firmas, mantendo sempre viva a súa afección pola pintura ao óleo. A súa vocación pola milicia e a historia levoulle tamén, desde moi novo, a pintar esta temática e escribir un libro (Batallón Román), aínda que os seus primeiros traballos independentes e autodidactas foron paisaxes, en especial mariñas.

Máis tarde, inspirado na obra de Antonio López García, centrouse nos ambientes urbanos e captou nos seus lenzos os recunchos do seu Barcelona natal. Expuxo en galerías de arte, e cultivou éxitos e boas críticas. A obra desta época está recollida nun monográfico do autor e en distintos libros xerais de arte contemporánea. A finais dos anos 90 decidiu especializarse na temática histórico-militar e comezou a producir lenzos onde a paisaxe mestúrase con elementos militares como soldados e cabalería.

Instalado en Madrid desde 2010, colaborou con diferentes editoriais, asociacións, institucións e entidades especializadas na recreación da historia militar en España. Publicáronse distintos libros monográficos sobre a súa pintura. Home comprometido coa cultura e a arte, lanzou a revista, FD Magazine, na que aborda a historia de España e das súas xentes desde unha perspectiva artística e social.

Ferrer-Dalmau estivo en zona de operacións dun conflito internacional como Afganistán e Líbano, facendo bosquexos, tomando apuntamentos e pintando, mentres convivía coas tropas españolas da ISAF en 2012 e en 2014 na provincia de Helmand coas Forzas Armadas de Xeorxia.

No cadro que presenta, elixe como protagonista a un dos seus heroes españois, o galego Alonso Pita da Veiga, que tivo un papel crucial, non só por lanzarse en misión suicida polo estandarte de Borgoña apresado polos franceses, senón por capturar e facer prisioneiro ao rei de Francia Francisco I, xunto ao vasco Urbieta e o granadino Dávila. Captura que durante séculos foi moi mal aceptada pola nación veciña, mesmo negada. O propio Napoléon esixiu tres séculos despois a Carlos IV a devolución da espada incautada entón ao rei francés.

Ferrer Dalmau, esta vez en lugar de plasmar o episodio bélico ou o feito singular da captura, opta por presentalo in situ no campo de batalla tras a contenda, acompañado de dúas figuras: un lansquenete alemán e un portaestandarte coa bandeira de Borgoña.